۱۹ اکتبر ۲۰۲۶ - بر اساس مطالعه‌ای که در نشریه Nature Communications منتشر شده است، پروتئینی به نام Miro1که مقدار آن در عضلات اسکلتی افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ بالا رفته است، ممکن است در ایجاد مقاومت به انسولین نقش داشته باشد. این یافته می‌تواند Miro1را به هدفی بالقوه برای درمان‌های آینده تبدیل کند که به بدن در تنظیم سطح قند خون کمک می‌کنند.
محققان دریافتند که حذف Miro1در مدل‌های پیش‌بالینی، پاسخ عضلات به انسولین را بازیابی می‌کند؛ از سوی دیگر، ورزش باعث کاهش سطح این پروتئین در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ می‌شود.
این مطالعه به سرپرستی دکتر John P. Kirwanو الیزابت هاینتس (نویسنده اول) و کریستوفر اکسلروود (یکی از نویسندگان مسئول) در مرکز بیومدیکال پنینگتون انجام شده است.
دکتر جنیفر رود، مدیر اجرایی موقت مرکز پنینگتون، اظهار داشت: «این پژوهش نمونه‌ای بارز از گستره اکتشافات علمی در مرکز بیومدیکال پنینگتون است؛ جایی که تحقیقات از سطوح پایه (کشف مکانیسم‌های بیولوژیک بیماری) تا مطالعات بالینی و پژوهش‌های مبتنی بر جمعیت برای بهبود سلامت عمومی را در بر می‌گیرد. یافته‌های تیم دکتر Kirwanدرباره Miro1، ارزش این رویکرد یکپارچه را نشان می‌دهد؛ رویکردی که مکانیسم‌های بنیادی عملکرد عضله را به درک مقاومت به انسولین و فواید ورزش در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ پیوند می‌زند. این کار در حال پیشبرد دانش ما درباره دیابت است و زیربنای رویکردهای آینده برای پیشگیری و درمان را بنا می‌کند.»
ردیابی اثرات Miro1بر عضله
پروتئین Miro1(mitochondrial Rho GTPase1) یک پروتئین میتوکندریایی است که در غشای خارجی میتوکندری (ساختارهای درون‌سلولی تولیدکننده انرژی) یافت می‌شود. برای درک بهتر نقش آن در دیابت، دکتر Kirwan و تیمش این پروتئین را در سلول‌ها، مدل‌های پیش‌بالینی و افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ بررسی کردند. این رویکرد به محققان اجازه داد تا اثرات Miro1بر عملکرد عضله را از سطح سلولی تا ارتباط احتمالی آن با بیماران بررسی کنند.
دکتر Kirwan، گفت: «مقاومت به انسولین در عضله، هسته اصلی دیابت نوع ۲ است، اما علل مولکولی آن به شکلی ناامیدکننده مبهم باقی مانده بود. این مطالعه که محصول سال‌ها کار است، Miro1 را به عنوان بخش کلیدی از پاسخ به این پرسش شناسایی می‌کند.»
او افزود: «با ردیابی Miro1از سطح سلولی تا مدل‌های پیش‌بالینی و بیماران، نشان دادیم که تجمع Miro1پاسخ عضله به انسولین را مختل می‌کند، حذف آن در مدل‌های ما باعث بازیابی این پاسخ می‌شود و ورزش نیز تجمع آن را در افراد برطرف می‌کند. برای این حوزه علمی، این یک هدف درمانی جدید است. برای بیماران نیز، این یافته درک ما را از علت اثربخشی ورزش عمیق‌تر کرده و راه را برای درمان‌هایی هموار می‌کند که روزی می‌توانند مکمل ورزش باشند.»
ورزش باعث کاهش Miro1در بیماران شد
نقش ورزش از طریق یک کارآزمایی تصادفی‌سازی شده بر روی افراد دارای چاقی و دیابت نوع ۲ تعیین شد که در آن محققان ورزش هوازی را با مراقبت‌های پزشکی استاندارد مقایسه کردند. شرکت‌کنندگان در گروه ورزش، با کاهش سطح Miro1 در عضله، بهبود حساسیت به انسولین و ارتقای توانایی عضلات در تولید انرژی مواجه شدند.
اگرچه برای تعیین اینکه آیا هدف قرار دادن Miro1 می‌تواند منجر به درمان‌های جدید شود یا خیر، به تحقیقات بیشتری نیاز است، اما این یافته‌ها زیربنایی برای بررسی‌های بیشتر درباره علل مقاومت به انسولین فراهم می‌کند.
دکتر Kirwanکه مسئول برنامه‌های دیابت در دانشگاه اکلاهما نیز هست، در مرکز دیابت هارولد هم به تحقیقات ترجمانی خود ادامه خواهد داد تا با اتصال مطالعات آزمایشگاهی به مطالعات انسانی، مکانیسم‌های بیولوژیک زمینه‌ساز دیابت را بهتر درک کرده و رویکردهای بالقوه جدیدی برای پیشگیری و درمان شناسایی کند. او تأکید کرد: «دیابت نوع ۲ یک معضل ملی و جهانی است. هدف نهایی ما یافتن درمان است و امیدواریم یافته‌های اخیر بخشی از این راه حل باشند.»
منبع:
https://medicalxpress.com/news/2026-10-muscle-protein-miro1-insulin-resistance.html